PS, zaterdag 26 juli 2008

Het was een dag waarop de regen van een hele maand in één keer uit de lucht viel. En het was vakantie. TunFun, het ondergrondse speelparadijs op het Mr. Visserplein, puilde al voor het middaguur uit.

De kinderen schenen daarvan geen last te hebben, maar voor vaders en moeders was het moeilijk zen te blijven. Het gegil, het gebrek aan zuurstof en vooral de ouders die hun hele hebben en houwen over de eigendommen van anderen uitstortten - je kon alleen nog maar proberen je goed op je ademhaling te concentreren en zo een denkbeeldige geluidswal op te trekken.

Toen arriveerden een vader en een zoon. Zoon verdween meteen in een speelkooi, vader klapte een ingewikkelde massagestoel uit.

Nu zagen we, tussen alle posters met huisregels en kinderfeestjes, het affiche van de masseur. Voor acht euro kon je even al je blokkades laten opheffen, de energiebanen beter laten stromen en de bloedsomloop laten bevorderen. En, maar dat stond er niet bij, even de TunFunterreur van het lijf laten wrijven.

Een vader nam als eerste plaats. Hij legde zijn hoofd op het steuntje, door het gat zag hij alleen nog zijn tenen. De kinderen konden hun benen breken of kannen limonade over elkaar leegschenken - papa was even weg.

Na tien minuten stapte hij van de stoel alsof hij zojuist was ontwaakt op een Toscaanse boerderij. De masseur stak acht euro in zijn zak en vouwde het handdoekje op.

martine Kamsma

Copyright: Het Parool